از اين بيانات شريفه راجع به اوصاف انبيا و علل و اهداف بعث آنها و نصب و تعيين حجج مطالب مهمّى استفاده مىشود كه از جمله آنها موادّ ذيل است : 1 . علّت بعث انبيا احتياج بشر به هدايت و راهنما از جانب خداست و ديگر ، قطع عذر خلق و اينكه مردم را بر خدا حجّتى نباشد بلكه حجّت خدا بر خلق تمام گردد . 2 . هيچ عصر و زمانى را خدا از وجود حجّت نبى يا ولىّ - و به عبارت ديگر پيغمبر يا جانشين او - خالى نمىگذارد تا حجّتها و نشانه‌هاى روشن خدا از ميان نرود ، و هميشه اعلام هدايت منصوب ، و خورشيدهاى نوربخش تابان در لمعان باشد . 3 . پيغمبران همه پرورش‌يافتگان دامنهاى پاك و ودايع الهى هستند كه پاك‌ترين ارحام و اصلاب محلّ آن ودايع بوده است . 4 . پيغمبران و امامان حجّتهاى خدايند . 5 . پيغمبران پرده‌ها را از جلوى حقايق برمىدارند و به مردم نور و معرفت و هدايت و آگاهى مىدهند و آنان را از عيوب دنياپرستى و زيانهاى آن و حقايق ديگر آگاه مىسازند و به آنها هشدار مىدهند . 6 . خدا پيامبران را به وحى خود مخصوص گردانيد و از آنها پيمان گرفت . 7 . پيامبران از مردم خواستار مىشوند كه ميثاق فطرى خود را ادا كنند ، نعمتهاى فراموش‌شده را به يادشان مىآورند ، و آنها را با مواعظ و عبرتها و مَثَلها بصيرت و بينش مىدهند . 8 . امامان زمامداران الهى امور خلق‌اند ، و كسى داخل بهشت نمىشود مگر آنكه امامان و حكّام الهى را بشناسد و امامان ، او را بشناسند